Over in balans zijn en veranderen!

Iedereen zal de volgende woorden herkennen en er een eigen waarde op hebben geplakt: balans; in balans zijn; een balans dag; balanceren; balansen; saldi balans; uitbalanceren; balancesheet; in onbalans zijn. Volgens De Dikke van Dale staat balans omschreven als: evenwicht; werktuig bestaande uit een hefboom met gelijke armen; eindrekening uit het grootboek; goed en kwaad; toer waarbij men zich met gestrekte armen boven de rekstok in horizontale richting in evenwicht weet te houden. Het sleutel woord is dus evenwicht tussen het een en het ander.


Als dit de definitie van balans is dan leef ik als individu al jaren in onbalans! De effecten van de veranderende samenleving; de verkiezingsuitslag; de economische crisis en de financiële gevolgen; de klimaatveranderingen; agressie in het verkeer; agressie in het uitgaansleven; puberende opgroeiende kinderen; gemis van dierbaren; vrienden die ik door omstandigheden nooit meer spreek; het slechte voetbal van afgelopen weekend. Allemaal zaken waardoor ik mij niet in balans voel. Als ik de ernst van de componenten bekijk dan zijn ze al behoorlijk heftig en kunnen ze ieder afzonderlijk al voor onbalans in een mensenleven zorgen. Laat staan als ze allemaal tegelijkertijd gebeuren, dan ben je nog niet jarig. Ik weet daarom ook niet hoe ik nu wel weer in balans moet komen.

Schrale troost is dat het allemaal nog veel erger kan. Als je bijvoorbeeld in een verkeerd land woont waar corruptie is of waar je ieder jaar door overstromingen je huis kwijt raakt en waar allerlei ziektes de kop op steken waar je niet om gevraagd hebt. Of als er continue strijd is tussen stammen die elkaar liever verminken dan een fatsoenlijk gesprek voeren. Of als de hulp aan deze landen, die we met zijn allen via mooie TV programma’s met bekende Nederlanders bij elkaar hebben geschraapt, niet aankomt waar het aan moet komen. En leiders van dit soort landen er met deze hulp vandoor gaan en het geld in Zwitserland stallen als een appeltje voor de dorst. Maar toch zie ik (via TV) in die landen ook lachende mensen rondlopen. Hoe doen ze dat toch? Kunnen ze daar ook Dr Phill ontvangen of zo?

Het goede nieuws is dat er in Nederland heel, heel veel mensen zijn die allemaal weten hoe je wel weer in balans moet komen en het nieuwe werken kunt omarmen. Iedereen kijkt hier natuurlijk wel naar Dr Phill en iedereen heeft ook wel eens een boek gelezen over psychologie en iedereen is ook wel eens in kleuren therapie geweest natuurlijk. En iedereen wil dit natuurlijk ook graag delen met anderen die het vooral niet willen horen. Zo kreeg ik vandaag nog een welgemeend advies van iemand die het goed bedoelde: “Kijk Geert-Jan, je moet natuurlijk wel weten wat de oorzaak is van je onbalans anders doe je aan symptoom bestrijding! Het ligt niet aan de samenleving of de financiële consequenties van de crisis of de agressie in het verkeer. Nee, het gaat erom hoe jij ermee omgaat. Niet de omgeving moet veranderen maar jij moet veranderen om weer in balans te komen”. Misschien heeft deze persoon gelijk en moet ik nodig eens een “balans test” doen, dan weet ik tenminste wat de oorzaken zijn en wat daar aan gedaan kan worden. Voorlopig dobber ik nog wat rond op het woelige water van de onbalans van de moderne tijd maar één lichtpuntje is in zicht want de wil om er wat aan te doen is er!

Noot: de ik vorm in deze tekst kan ook uitgewisseld worden voor de naam van een bedrijf want zoveel verschillen tussen onbalans bij personen en organisaties zijn er eigenlijk niet!

Over liefde en veranderen:

 Onrust, totale onrust, er is zoveel onrust in de maatschappij. Niet alleen op straat maar ook in de politiek en binnen de kerkelijke “gemeenschappen” maar vooral ook binnen die organisaties waar we toch meer dan 8 uur per dag doorbrengen. Dat chaos goed is dat weten we al lang maar veel te lang veel te veel chaos is volgens mij funest voor hoe mensen met elkaar in een sociale omgeving om zouden moeten gaan. Het gevolg hiervan is dissonant gedrag met als gevolg dat de waarde en normen weer aangetast worden. Want onder druk of chaos interesseren waarde en normen je toch een stuk minder. Kijk nou toch naar dat CDA congres, wat waren ze onaardig naar elkaar. Dit is het CDA hé, waar waarde en normen zowat uitgevonden zijn. Kijk nou hoe we op de zaak met elkaar omgaan omdat we bang zijn dat een ander er met jou afgezaagde stoel vandoor gaat. Op de zaak staan we onder hoogspanning en dat nemen we mee naar huis.

Ik denk dat ieder huishouden hierdoor wel op de een of andere manier onder druk staat. Is het niet door alle noodzakelijke “moetens” die bij de moderne maatschappij horen dan is het wel door de financiën die zwaar te leiden hebben of door deze totale onrust in de maatschappij. De eisen die aan het gezin gesteld worden zijn enorm. Pa en Ma moeten beiden werken omdat anders het huis en de vakanties niet betaald kunnen worden. De kinderen moeten minimaal aan 2 sporten doen en daarnaast nog viool kunnen spelen ook. Ze moeten ook aan alle schoolactiviteiten mee doen en vooral ook aan alle verjaardagen van vriendjes en vriendinnetjes meedoen. Daarnaast is er nog huiswerk en de vele vele uren dat er met vage bekenden gechat moet worden op MSN of andere geestverruimende online uitdagingen!. Waar zijn de 3 R’s gebleven (rust, rust en nog eens rust)

Daarnaast willen Pa en Ma natuurlijk ook nog wat voor zichzelf hebben want alleen kinderen opvoeden in de huidige maatschappij daar kun je op verjaardagen en partijen echt niet mee aankomen. Dus wordt er gesport of zijn we lid van allerlei praatgroepen ter meerdere eer en glorie van onszelf onder het mom van netwerken. Oh ja, je moet natuurlijk nog aandacht geven aan je eigen vrienden en ga je 1 (maar 2 keer per jaar is beter) met je “vrindjes” of vriendinnetjes van vroeger een lang weekend op stap om over de zin van het leven te praten en te kijken of je in de lokale disco van eender welk buitenlands dorp nog in trek bent bij het tegenovergestelde geslacht!

We moeten juist nu meer knuffelen met Ruud of meer (nog meer) cup a soupies drinken met John. Lief zijn voor elkaar zoals in de flower power tijd. Met name werkgevers en managers zouden moeten zingen voor hun trouwe medewerkers. En dat geldt natuurlijk ook voor de echtelieden van tegenwoordig die echt geen tijd meer voor elkaar hebben omdat alles zo chaotisch is. Het lied heb ik al voor jullie uitgekozen. Het is “You were always on my mind” van Elvis Presley. Dit zou het lijflied van de hele natie moeten worden en het zou verplicht op woensdag middag gezamenlijk door iedereen gezongen moeten worden. Kijken of ons gevoel van onrust plaatsmaakt voor liefde ware liefde voor elkaar! Van daaruit kunnen we weer bouwen aan een gezonde basis.

You Were Always On My Mind lyrics

[Verse one]

Maybe I didn't love you quite as often as I could have,

Maybe I didn't treat you quite as good as I should have,

If I made you feel second best,

I'm so sorry I was blind...

[Chorus]

You were always on my mind

You were always on my mind

[Verse two]

Maybe I didn't hold you all those lonely, lonely times,

And I guess I never told you I'm so happy that you're mine,

Little things I should have said and done,

I just never took the time...

[chorus]

You were always on my mind

You were always on my mind

[Bridge]

Tell me, tell me that your sweet love hasn't died,

Baby, give me, give me one more chance to keep you satisfied,

Because you're always on my mind...

[fade out]

You were always on my mind

You were always on my mind

You were always on my mind

Over vakantie en veranderen:

 Je kijkt er maanden naar uit en dan eindelijk is het zover: De zomer vakantie. Lekker weg met je gezin of vrienden en even bijkomen van ons jachtige en door crisissen aangetaste bestaan. Wij zijn dit jaar niet weggeweest en hebben in Nederland de vakantie doorgebracht. Kleine dagelijkse uitstapjes hebben zich afgewisseld met 2 dagen België en een dagje Maastricht. We hebben vanuit onze luie stoel de grote uittocht kunnen aanschouwen op TV en in de krant. Van zwarte zaterdagen tot rode vrijdagen het was een waar genot. Landgenoten die met hun caravan en gezin al op de grens met België met pech stonden langs de kant van de weg om vervolgens uren te wachten totdat een overbelaste ANWB auto langs kwam om de helpende hand te bieden. Geweldig om te zien op TV.

Wat halen we ons toch ieder jaar een stress op de hals en wat is het toch interessant om te zien dat we als ware kudde dieren allemaal tegelijkertijd moeten vertrekken om het optimale uit ons vakantiehuisje of stacaravan te halen. Time is money en zo is ook iedere uur vrije tijd dat we hebben steeds schaarser aan het worden. Want tornt de overheid al aan onze pensioenleeftijd, zo ook tornt zij ook aan onze hypotheekaftrek, en aan onze ziektekosten pakket, en sinds vandaag ook al aan ons legitiem opgebouwde pensioen. Het zou mij niet verbazen als er een tijd komt dat niemand meer op vakantie gaat omdat we dat gewoon niet meer kunnen betalen.

Hoongelach naar allen die in de file op vakantie stonden omdat ik dat gewoon een stomme bezigheid vindt. En ik denk dat als je het beter plant je zonder files ook in Zuid-Frankrijk aan kan komen. Nu had ik tijdens onze vakantie maar 1 zakelijke afspraak geplant. In België en wel in Antwerpen. Ik had mij er enorm op verheugd want het was alweer lang geleden dat ik deze kennis had gesproken en hij was met leuke dingen bezig die misschien ook voor mij interessant zouden kunnen zijn. En vice versa uiteraard! We hadden afgesproken op een vrijdag voor de lunch op de kade in Antwerpen. Mijn planning was om rond 10.00 uur weg te rijden dan was ik er waarschijnlijk een half uur te vroeg maar liever dat dan te laat want dat geeft zo’n stress.

Zittend in mijn autootje met de radio aan, het leven overpeinzend en een carkit die mij in prachtig Engels precies aangaf hoe laat ik in Antwerpen zou zijn, kon mij niets meer gebeuren. Het was een erge warme dag en dan prijs je jezelf gelukkig dat je airco in de auto hebt met lekker gekoelde lucht zodat de hersenpan niet oververhit raakt. Na enkele kilometers over ‘s herenwegen gereden te hebben bleek dat de aanvoer van auto’s naar het zuiden van het land schrikbarende vormen aan het aannemen was. Ik heb bij Den Bosch in de file gestaan, bij Breda en vanaf Meer tot en met de ring van Antwerpen. Vooral dit laatste stuk was een eye opener want pas op dat moment realiseerde ik mij dat ik op de drukste vrijdag van het jaar deze afspraak had geplant. Ook realiseerde ik mij dat ik de enige was die in vol ornaat, Corneliani met stropdas en Italiaanse pumps, in de auto zat. De rest van het reisgezelschap om mij heen zag er toch wat meer barbaars uit: ongeschoren, te korte kleurrijke shorts of te lange shorts, witte T-shirts en witte sokken in sandalen, vrouwen met te grote maten in leggings en vooral krijsende kinderen die aan het voetballen waren op de vluchtstrook. De ver in de meerderheid zijnde groep vakantiegangers had zich bij haar noodlot neergelegd. Maar bij mij kwam slechts één emotie luidt en duidelijk door: Irritatie, boosheid, stomheid en hoe kom ik hier in godsnaam zo snel mogelijk uit? Na een reis van 4 uur ben ik uiteindelijk in Antwerpen aangekomen en ’s avonds laat op het nieuws bleek een auto met caravan de veroorzaker te zijn. De caravan had geen zin meer in de vakantie en had zich geheel eigenhandig ontkoppeld van de auto en was een kortstondig eigen leven begonnen. Normaliter kan ik daar wel om lachen, alleen nu even niet!

Mijn P.A. en veranderen:

Eindelijk ga ik uit de kast komen. Wat iedereen al jaren vermoed ga ik u nu vertellen. Ik ben er meerdere malen voor in therapie geweest niets helpt en nu is het ook nog eens door mijn gehele omgeving onomstotelijk bewezen. Nu moet ik uit therapeutisch oogpunt nog alleen toegeven dat het zo is. Nou daar komt ie dan: IK BEN EEN SLODDERVOS!

En weet u wat, ik ben niet de enige, een schrale troost. Mensen waarderen mijn hang naar structuur en handvatten om te kunnen werken maar koppelen dat niet aan het feit dat je dan toch nog gewoon slordig kunt zijn. Hoe groeter mijn hang naar structuur is, hoe groter de hang naar slordigheid is. Of misschien is de juiste logische redenering wel de volgende: Als ik onder druk sta en heel veel werk op mijn bordje heb liggen wordt ik steeds slordiger! Ben ik de enige hierin? NEE echt niet. Een persoonlijke assistente (een zogenaamde P.A.) is daarom al heel lang een stille wens. Ik heb ook al een beeld hoe ze er uit moet zien en wat haar deliverabels moeten zijn. Een ding is zeker opruimen hoeft ze van mij niet!

Dit is in bedrijven in wezen niet anders. Nee, niet dat van die P.A. maar meer dat het in de loop van de tijd zo’n rotzooi geworden is. Wie doet nu ook alweer wat en wie is waarvoor verantwoordelijk. Toegeven dat het een rotzooi is geworden doen we natuurlijk niet want we hebben enkele jaren geleden een godsvermogen uitgegeven aan het in kaart brengen van procedures. Meer dan een jaar zijn we daar met zijn allen mee bezig geweest. Alles staat in een prachtig softwareprogramma en we kunnen zelfs flow-charts maken als we op een knop drukken. Toppie. Maar ja, het is niet up to date en als we als directie een kopie vragen van alle procedures van alle afdelingen krijgen we stapels papier werk te verwerken. Alsof we dat gaan lezen! We missen het simpele overzicht per afdeling. Gewoon een A4tje per afdeling, zou dat ook kunnen? Doordat het in de loop van de tijd een rotzooi geworden is, vervaagd kennelijk ook hoe we met elkaar omgaan. Want als je van je personeel en management accepteert dat het op een afdeling een rotzooi wordt, dan accepteer je impliciet ook dat we elkaar niet meer aanspreken op dissonant gedrag. Nogmaals ik bedoel met rotzooi zowel fysieke rotzooi (zoals een niet opgeruimd buro of dozen die in een hoek blijven liggen of een receptie waar koffie bekers op staan) als onduidelijkheid over wie wat doet waardoor er ook een bende ontstaat maar dan op het gebied van taken en verantwoordelijkheden.

Een voorbeeld. U moet zelf maar aangeven of dit een waar gebeurt verhaal is: Een manager zit tegenover zijn medewerker op de afdeling verkoop binnendienst. Ze zitten dus ongeveer een meter tegenover elkaar en kunnen alles van elkaar horen. Klant A moet gebeld worden over de voortgang van zijn order. De manager en de medewerker bellen tegelijkertijd klant A en krijgen een ingesprektoon. Ze proberen het nog een keer en krijgen weer een in gesprek toon. Manager besluit zijn handen te gaan wassen. De medewerker belt nog een keer en krijgt eindelijk de klant aan de lijn en handelt de vraag af. De manager komt terug en belt ook met klant A en informeert deze over de voortgang van zijn order. De manager meldt aan zijn overbuurman dat hij de vraag van klant A over de voortgang van zijn order inmiddels heeft afgehandeld. De reactie is: ”Hoe kan dat nou dat heb ik net gedaan. Dat moest ik toch doen?”. Zegt u het maar waar ligt dit aan: slordig, dom, onattent, ?

Dit bedrijf had overigens wel procedures maar in de loop van de tijd waren de contouren daarvan vervaagd en werd er gewoon slordig mee omgegaan. Niemand wist meer precies wat ze nou eigenlijk hadden afgesproken en dus deden ze met z’n allen gewoon hetzelfde werk. Eigenlijk zoals het uitkwam gedurende de dagelijkse routine. Als je procedures echt operationeel en uitvoerbaar wil maken dan moet je ze dus regelmatig oppoetsten en opnieuw bespreken. Het heeft voor een belangrijk deel met discipline te maken en de manier waarop dit aangestuurd wordt door het management. Het op een positieve manier aanspreken op gedrag is iets wat je continue moet doen. Als je hier achterstallig onderhoud op pleegt of daar te slordig mee om gaat zijn de rapen echt gaar en is het heel moeilijk de voortgang te boeken die u in uw bedrijfsdoelstellingen heeft staan. Eender welk verbeter of verandertraject zal dan mislukken. Daarom is het van belang een soort houvast of kapstok te hebben waarlangs u kunt verbeteren of veranderen.

Hoe zit dat eigenlijk bij u, heeft u last van niet opgeruimde rotzooi die de vooruitgang van uw organisatie in de weg staat?

Jonge leiders over veranderen!

Hebt u het ook gelezen in de financiële Telegraaf van zaterdag 6 juni 2010? Het was een historische en gedenkwaardige dag want jonge leiders spraken zich uit over het nieuwe leiderschap. Toen ik de kop zag bedacht ik mij geen moment, ik ben meteen gaan lezen. Zo’n kans krijg je maar een keer want dit was zo uniek volgens de Telegraaf. In hele groooottte letters stond erboven:“Jonge leiders formuleren hun grote idealen” en “Handvest voor nieuw leiderschap” gepresenteerd op Young Bilderberg conferentie.

Laat deze eerste alinea nu eens tot u door dringen. Neem daar even de tijd voor. Bedenk dan wat er volgens u in dat handvest of charter zou moeten staan. Iets diepzinnigs misschien of iets nieuws of innovatiefs, iets baanbrekendst waar niemand aan gedacht heeft, iets dat vanuit een andere optiek bekeken wordt en waar iedereen aan voorbij is gegaan de afgelopen 100 jaar?

Of is het iets dat zo voor de hand ligt dat als u het gelezen hebt u even lam geslagen in een hoekje moet bijkomen. Ik dacht zelf dat we op “gesloten deuren” werden getrakteerd. Ik dacht, iemand gaat ons verlossen uit de ellende van de afgelopen 2 jaar en komt met iets geniaals op het gebied van leiderschap en veranderen. Misschien iets waar we weer de komende 100 jaar op kunnen teren. Dat dacht ik dus echt, naïef? Ja ongelofelijk naïef. Hoe dom kun je zijn als je en de Telegraaf en de jonge leiders van de toekomst vertrouwd? Lees het zogenaamde handvest hieronder nu eens aandachtig door en vertel mij wat uw gevoel daarbij is. Ik wacht wel even……………………………..!

Het handvest voor nieuw leiderschap:

1. Leiders moeten in hun gedrag een voorbeeld zijn voor anderen
2. Leiders sturen op vertrouwen en niet dmv macht
3. Leiders zijn ambitieus en innovatief in hun aanpak
4. Leiders hanteren een balans tussen groei en de belangen van de stakeholders
5. Leidershanteren een langetermijnperpectief
6. Leiders beheersen zich in het verwerven van inkomen

En? Wat is uw gevoel of uw waarneming of uw perceptie of uw oordeel? Ik weet overigens ook wel dat het klopt. Maar het kan toch niet zo zijn dat we nu opeens een samenvatting van alle management trainingen van de afgelopen jaren op papier gaan zetten en dit gaan delen met heel Nederland omdat slechts enkelen toen niet opgelet hebben? Het kan toch niet zo zijn dat daar waar de nood het hoogst is en we oplossingen zoeken voor thema’s als strategische heroriëntaties, herstructureringen, herfinancieringen, medewerkers weer in beweging krijgen, subsidies, enz we dat op gaan lossen door een leiderschapvorm die het Jip en Janneke tijdperk nog niet ontsproten is. En wat helemaal beroert is, is dat dit ons als serieuze kost gevoerd wordt door de volgende generatie leiders. En wat nog beroerder is, is dat er nog aandacht aan besteed wordt ook. En wat nog beroerder is, is dat ik het nog gelezen heb ook. En wat nog beroerder is, is dat ik er ook geen oplossing voor heb maar dat ik wel heel graag gewoon mijn werk goed wil doen. Net zoals vroeger toen de wereld nog simpel was en niet iedereen mee liep te kakelen met van alles en nog wat. En zeker niet over serieuze onderwerpen als leiderschap want dat was alleen voor intellectuelen voorbehouden. De rest van de bevolking wilde gewoon werken en daarna naar huis en een biertje drinken en een fatsoenlijke voetbalwedstrijd zien zonder commentaar met een oordeel.

Laten we nou met z’n allen gewoon gaan werken, zowel nu als in de toekomst. Laten we op houden dingen uit te vinden die er allang zijn. Laten we er nu eens gewoon naar handelen!

Ik ben 84 en ik verander!

Mijn vader is vandaag (24 mei) precies drie jaar geleden overleden. Tijdens een welverdiende vakantie op Corfu sloeg het noodlot toe. Mijn moeder bleef van het ene op het andere moment alleen achter. Mijn ouders hebben altijd een klassiek huwelijk gehad. Mijn moeder zorgde voor de kinderen en mijn vader deed zijn werk. Toen mijn vader overleed en mijn moeder de draad weer probeerde op te pikken bleek dat mijn moeder een soort vreemde in de moderne wereld was. Net zoals catweazle, kent u die serie nog? Het bleek dus dat mijn vader eigenlijk altijd alles regelde. Ze kon echt niets en moest alles opnieuw uitvinden. Mijn moeder was 84 en moest veranderen!

Pinnen begreep ze niet. Hoe kan er nou geld uit de muur komen? Ik kon haar nog net tegen houden toen ik zag dat ze aan een willekeurige passant hulp wilde vragen. Ik vroeg haar wat had je nu aan die meneer gevraagd als ik er niet bij geweest was? Nou gewoon kunt u mij helpen met geld te pinnen, dit is mijn pincode en ik heb 100 euro nodig! Het begrip mobiel bellen was bij haar nagenoeg onbekend. Een mobiele telefoon? Maar je hebt toch niet overal een stopcontact bij de hand? Of deze dan: zit er ook een antwoord apparaat in een mobiele telefoon? Hoe kan dat nou die zijn toch veel te groot? En ook een agenda? Hoe kan dat nou!

Ook het fenomeen tanken met de auto was geheel aan haar voorbij gegaan. Dit had ze slim opgelost want in het dorp waar zij woont, is nog een echte oude authentieke benzinepomp met dito service. Goede morgen mevrouw de Steur, hoe maakt u het? Zal ik hem even aftanken voor u? Heel graag, dank u wel. Doe ik ook meteen de bandenspanning controleren en de ruiten of zal ik hem even door de wasstraat heen halen? Ja, doet u dat maar dan hebben we het meteen allemaal gehad. Toen mijn moeder ging afrekenen en ik zag wat voor fooi ze gaf begreep ik dat service tegenwoordig direct afhankelijk is van de dikte van de portemonnee van degene aan wie de service verleend wordt.

Zo gaat dit verhaal door, of ik het nu heb over de magnetron of de wasmachine of de vaatwasser alles moest opnieuw worden uitgevonden. Ook het begrip vriendschap, familie en er op uit moeten als je met andere mensen in contact wilt komen heeft een nieuwe betekenis gekregen. Toch is het knap dat iemand van die leeftijd gewoon aanpakt en nieuwe zaken onderneemt. Ze heeft zichzelf eigenlijk zonder daar al teveel over te mokken opnieuw uitgevonden (reinventing yourself) en weer op de kaart gezet.

Maar zelf heb ik er, als zoon die zijn moeder begeleidt om weer opnieuw in te treden in de grote moderne wereld, heel veel van geleerd. Want kijk nu eens door de ogen van iemand van 84 en je gaat heel anders tegen het begrip service aan kijken. Ook merk je hoe onhandig bepaalde producten zijn en hoe eenvoudig dit anders kan. Maar wat mij vooral het meeste trof is dat in onze maatschappij wij niet kunnen omgaan met het lagere tempo van de “”oudjes”” en dat dit vaak irritatie oproept. Vooral in het verkeer en in de rij bij Albert Heijn zijn we een ster in het duidelijk maken dat het sneller moet omdat we nog wat anders te doen hebben vandaag.

Hoe complex onze maatschappij in elkaar zit wordt pas duidelijk als je gezinssituatie veranderd. In dit geval door een overlijden waardoor er op een bepaald moment ook zaken aangepast moeten worden zoals: een ander banknummer doorgeven aan je crediteuren; vragen of je tarieven aangepast kunnen worden op een eengezinshuishouding aan de bank; de verzekeringsmaatschappij; de pensioenmaatschappij; de energiemaatschappij; de telefoonmaatschappij; de internetprovider; uitleg vragen over de hoogte van je rekeningen en daar snel antwoord op krijgen zodanig dat je het nog begrijpt ook; enz.

Misschien moeten we aan omgekeerde marketing doen of de Maslovpiramide gewoon omdraaien en onze marketing strategieën en verander ideeën toetsen aan ouderen zodat de maatschappij weer wat makkelijker en liever wordt voor iedereen!

No Pain; No Gain:

Of op zn Haags: “Pijn is Fijn”!

Indien u meteen weet wat de relatie van de titel is met veranderen dan bent u in onze ogen een echte veranderbikkel. U heeft klaarblijkelijk ervaren en gevoelt wat de pijn van veranderen met een mens kan doen. U weet als geen ander wat een slecht gemonitord verandertraject als gevolg heeft voor medewerkers, managers en organisatie.


Wat is nou die pijn van slecht gemonitorde verandertrajecten? Slecht slapen? Financiële risico’s? Baan kwijt? Uitgekotst worden door jouw organisatie? Een burnout? Of de echte Hollandse opmerkingen zoals: dan zal er wel een luchtje aan je zitten of sterker nog je zult er ook wel zelf een bijdrage in hebben gehad! Dat lijkt allemaal erg maar dat is maar het begin van de emotionele rollercoaster waar u in terecht komt nadat u uitgekotst bent door uw eigen organisatie. U heeft zich jarenlang loyaal opgesteld en er waren zelfs tijden dat u een genereus aanbod van de concurrent heeft gehad. Toch bent u gebleven om nu dan toch aan het kortste eind te trekken en de klepel op de neus te krijgen. Het nadeel van mens zijn is dat je gevoel en beleving hebt bij wat je doet en dat je daarop gewaardeerd wilt worden. Maar als u ineens en onterecht op straat komt te staan, komen begrippen als waardigheid, trots, begrip en beleving om de hoek kijken. Deze woorden en de emotie erachter doen gewoon pijn. Dit onrecht is voor ons gewone mensen moeilijk te verkroppen en het duurt vaak een tijdje voordat ze een plaats krijgen en u er rationeel naar kunt kijken.

Toch heeft pijn ook een positieve kant! Oh ja? Ja, want alleen als u echt de pijn van veranderen heeft gevoeld kunt u later ook verandertrajecten uitvoeren. Pas dan weet u hoe u personeel niet moet veranderen. Pas dan weet u hoe je de interne communicatie niet moet doen. Pas dan weet u hoe u een verandertraject niet moet opzetten. Pas dan weet u wat er gebeurt als u niet continue in dialoog blijft met de werkvloer. Pas dan weet u wat er gebeurt als er geen duidelijke richtingen aan gegeven worden. Pas dan weet u wat er gebeurt als u niet in staat bent deze doelstellingen te vertalen naar de werkvloer.

Maar wij mensen zijn hardleers en leren niet meteen na één enkele pijnlijke veranderervaring. Sommigen onder ons hebben daar meerdere pijnlijke ervaringen voor nodig om dan uiteindelijk toch te worden toegelaten tot het gilde van gelicenseerd veranderbikkels. Ik snap ook niet hoe consultancyburo’s, interimburo’s en andere op het gebied van verandermanagement gespecialiseerde dienstverleners mensen aan kunnen bieden (aan u de klant) die nog nooit de ware pijn van veranderen hebben gevoeld. Ik hoop dat u hier als klant of afnemer ook naar vraagt: “Hoe vaak is deze meneer in verander of verbeter trajecten al op zijn snufferd gevallen? Nog nooit?” Wegwezen dan. Volgende. En deze meneer met de kleerscheuren nog in zijn pak, hoe vaak is deze meneer op zijn snufferd gegaan? Zo vaak, ok doe mij die dan maar. Daar zit immers de echte ervaring.

In ieder verandertraject gaat er wel iets niet helemaal goed of helemaal niet goed. Het gaat er dan juist om dat degene die dit begeleidt weet wat hij dan moet doen liefst gebaseerd op vorige ervaringen en niet gebaseerd op theorie boeken. Hoe ga je onder dit soort omstandigheden om met opdringerige stakeholders? Hoe betrek je de organisatie erbij als het nou net niet goed gaat of dat de snelheid en resultaten langdurig tegenvallen. Hoe zorg je ervoor dat onder deze omstandigheden de directie in dialoog blijft met de werkvloer? Hoe ga je om met muitende medewerkers? Handhaaf ik mijn prachtig in Prince2 gemaakte planning of wijk ik hier vanaf zodat we ruimten geven aan de menskant van het project?

Pijn is leren, en leren is positiviteit. Positiviteit is de kweekvijver van de vooruitgang van uw organisatie. Ontdek de veranderbikkels binnen uw eigen organisatie en koester deze medewerker of medewerkster. Knuffel ze helemaal dood maar zorg dat u ze binnen uw organisatie houdt.